Rüyada ki anahtar

Rüyaların süsü, mazi de saklı anılar.
Kimi gün bilinmezlikleri, bir kapı arar.
Açılır, kapanır, gıcırdar, susar, kapılar.
Yetişir hayallere, bilmem hangi anahtar?

Sessiz adımlarla ilerler, yalın duygular.
Gözyaşıyla, arada bir, muhabbet ederler.
Bir kapı dan girer, bir pencere den de çıkar.
Rüya değil mi? rüzgar gibi sürüklenirler.

Ümit olur anahtar, açacak kapı arar.
Pencereler bakışırlar, birbirine güler.
Kilitsiz kapılar da, anahtarı kim sorar?
Duygu durur mu? toplaşır odalara dalar.

Rüya da buluşur, anahtar olur duygular.
Kocaman kalpler, hangi zaman kilitlenmişler?
Süzülür anahtar deliğinden, tüm hayaller.
Birleşir ayrılıklar, işe yarar anahtar.

Güven der; zaman, zamana unutturdu bizi.
Anahtar yaptık, sakladık, duygularımızı.
Kepenkler indi, kapattık kapılarımızı.
Şimdi nelerle süsleriz rüyalarımızı?

12 Nisan 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara

Okudukça okumak

Okumak bir istekse, merakla birleştirmek gerek.
Merakla, okuyacağını bulmak, keşfedebilmek.
Küçük keşiflerle, büyüklere davet edebilmek.
Mıknatıs misali, uzağı, yakına çekebilmek.

Ham meyvalar dalında, bilgi akıl da olgunlaşır.
Okumakla başlar, bilgiyle yarışlar, kim karışır?
En büyük kaşifler, işe okumakla başlamışlar.
Paylaştıkça bilgiyi, keşiflere yollar açmışlar.

Bilgi bir hazine, kimler ki, bahaneye bakarlar?
Okudukça aydınlanır, zihindeki karanlıklar.
Okudukça artar bilgi, ilgi de bilgiyi tartar.
Okuyanlar bilirler, bilgiyi, bilgiyle tamamlar.

Zihin de açılır mazisi, evleri var kapısız.
Okumak gibisi var mı? sükutun aynası sessiz.
Kitaplar bayrak açmış, bilgiler bizim hazinemiz.
Cahil kalma, sakın, cehaletin sonu, ipsiz, sapsız.

Güven der; okumakla çağ atlar, bu devri alemler.
Geçmiş zamanı devriyesin de ne demiş alimler?
İlimle irfanı, bilimle şükranı, yoğuranlar.
Hamurunu iyi karar, yaradana inananlar.

08 Nisan 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara

KÖTÜLER

Kötü, iyi olur mu? Kim? kime kanmalı?
Keyfe keder, hep’ ben’ der. İçten pazarlıklı.
Ne hak bilir, ne hakkı, hepsi onda saklı.
Sözü emir, evir, çevir, yazı, turalı.

Neler kurulmuş? En iyi yere oturmuş.
Eşmiş kuyularını, içine düşürmüş.
İplerini koparmış, çıkrığını kırmış.
Ne anlayış, ne merhamet, ne şefkat kalmış.

Her nere varsan, varlar, oynar gözü kaşı.
Nasıl dinsin, bu gariplerin gözün yaşı?
Fark etmiyor, yaz, bahar, kışı, yaşı, başı.
Güçsüze dir gücü, eritir kara taşı.

Zulmü kimler sever? Ne gece, ne gündüz der.
Güç yeter mi? İyiyi, kötüye kul eder.
Ele geçirirse ipleri, asar, keser.
Katı yürekli niye derler? Zulmü sever.

Güven der; ömrümüzü çalar bu kötüler.
Güler, eğlenir, garipleri hiç görmezler.
Kol kola girerler, ne zulümler ederler.
Yol ederler, sırtımıza basıp yürürler.

05 Nisan 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara

Önce insan

Birlikte yeşerir, hayallerin ötesi.
Gönül bahçesini aşar, sevdim sevesi.
Çaba, gayret, emek, derse kalbinin sesi.
Sevgi, saygı, mutluluk, yaşamın gayesi.

Gün ağarınca, seher vakti uyanması.
Çifti, çubuğu, kara öküz, bak mazisi.
Geriye kalan, kara sabanın gölgesi.
Sürülen toprak, tarla olur, ekilesi.

Duyulur fabrika dan gelen düdük sesi.
Kara duman kaplar, bulutların arası.
Sararmış beti benzi, tutulmuş ensesi.
Paydos der, yorgun, argın, emekçinin sesi.

Onsuz olmaz, sermayedir her işin başı.
Emekçinin gücüyle olur yükselişi.
Çalıştıran patron, çalışanı işçisi.
Adil olsun, milli gelirin dağılışı.

Güven der; Sosyal adaleti sağlamalı.
Hak’kı hak’tan bilmeli, Hak’a yönelmeli.
Çağ değişti, işler ayrıştı, ne bilmeli?
‘Önce insan’ deyip, haklar gözetilmeli.

03 Nisan 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara

Doğayla yolculuk

Gözü yaşlı havanın, toprak yaş, çamur.
Dermanı kalmamış dizler, tez yorulur.
Küme, küme, siyah bulutlar, yol alır.
Zamana yenik düşmüş düşler, ne arar?

Sessiz, sakin, yollar, uzadıkça uzar.
Düşündükçe düşün, gözlerin hep dalar.
Uzun havalar çalmakta, sıra dağlar.
Hatırlatır hep, bildiğimiz dostluklar.

Mahsun ağaçlar dan, uçuşan yapraklar.
Hüzün dolu, gözlerin den akan yaşlar.
Kondukça konan kuşlar, aynı şarkılar.
Dinledikçe dinle, zaman da yolcular.

Sahil de dalgalar, ne oyunlar oynar.
Güzel anılar, zihnin de canlanırlar.
Dalga geçerler, su yüzün de balıklar.
Bağırdıkça bağır, duymaz o’kulaklar.

Güven der; iç içe, doğa ve insanlar.
Eninde, sonunda, hep kucaklaşırlar.
Doğayla dost olanlar, dostu bulurlar.
Saf, temiz, arı, duygular, doğadalar.

30 Mart 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara