İNSAN MI..?

 

 

 

 

 

 

İNSAN MI..?

Gökyüzünü çaldılar,
Koca, koca, binalar.
Yoksula bakmadılar,
Maddiyata tapanlar.

Kuruyan pınarları,
Yok olan ağaçları,
Eskimiş mevsimleri,
Giden gelir mi geri?

Kula, kulu kul yapan.
Ecdadı hiçe sayan.
Vatanını unutan.
Değil mi ki insandan?

Kibir boyundan büyük.
Ne bilir büyük, küçük.
Akıllar hepten kaçık.
Dökülmüş açık, saçık.

En büyük geçim derdi.
Kimi, kimse bilmedi.
Halin nedir sormadı.
İnsan, insana kadı..

Güven der bilmeyelim.
Haksız mı? sormayalım.
Nerdeymiş? görmeyelim.
Ne demiş? duymayalım.

Güven Gürbüz
3 Kasım 2019 Şebinkarahisar & Ankara

VEFASIZ..

VEFASIZ..

UNUTULMUŞLAR BİRER, BİRER.
ADINA DA KADER DİYENLER.
BİR TENHA DA O’NU GÖRMÜŞLER.
KENDİNE BİR DE DOST BİLENLER..

GÜNEŞE DÖNENLER YÜZÜNÜ.
KARANLIĞA GÖMER ÖZÜNÜ.
BİLMEZLER Kİ, ÖZÜN SÖZÜNÜ.
KALP SÖYLER, AÇAR DA GÖZÜNÜ..

KİBİR EYLEME EY AKRABA.
SARILMA DOST DİYE AKREBE.
KİMİ BEY OLUR, KİMİ MARABA.
ŞİMDİ KİM BİLİR Kİ, NEREDE.

KIYMET BİLMEZ,HEPTEN UÇARSIN.
KANADIN DA YOLUK BİLMEZSİN.
YAR YAMANDIR DAĞLAR, GÖRMEZSİN.
YAR DEDİĞİN DİYAR, SEVMEZSİN.

UNUT DEDİLER VEFASIZI.
İÇİNDE YOKTUR HİÇ BİR SIZI.
ÇALAR GİDER DE KALP HIRSIZI.
DEMEZ HİÇ BULURUM ARSIZI.

ARSIZ OLUR SONUNDA GAMSIZ.
İKİ KAPILI HAN, KAPISIZ.
ANAHTARI KALPTEDİR, SAPSIZ.
ÇEKİP ALAMAZSIN İMANSIZ.

BİR HAYALDİR HEP ADIN ADSIZ.
HER İKİ CİHANDA BİR SENSİZ.
OĞLUN, KIZIN, KALINCA SESSİZ.
BULAMAZSIN KUYULAR DİPSİZ.

BIRAK YALAN DÜNYADA KALSIN.
YILLARA NİSBET ALTIN TASIN.
KİMEDİR TUTTUĞUN O YASIN.
BU GÜNDE VARSIN, YARIN YOKSUN.

GÜVEN DER; SÖZÜN BAK SÖZ OLUR.
KİMİ ALTIN, KİMİ PAS KALIR.
CAHİL İLE SOHBET MASALDIR.
ALİM İLE İRFAN MİRASTIR.

30 EKİM 2019 – ŞEBİNKARAHİSAR -ANKARA

GÜVEN GÜRBÜZ

Bizim gençliğimiz..

Bizim gençliğimiz..

Yokluğu yok sayan, var ile mutlu kalanlar.
Umutları hayaller arasına katanlar.
Bulduğunuda, paylaşmasınıda, bilenler.
Bir dağın yamacından fışkıran çağlayandı..

Bizim gençliğimiz.

Mum ışığında, kalemi deftere sevdiren.
Kardan beyaz sözler ile nağmeler dizdiren.
Vefasızlara dem vurup, vefayı gösteren,
Geceleyin gökyüzünü aydınlatan ay’dı.

Bizim gençliğimiz..

Bilinci, cehalete değişmeyen alimdi.
Aklı, ilim ile birleştiren düşünendi.
Yozları, bağnazı bilen, çağdaşlık diyendi.
Şafak vakti aydınlığı doğuran Güneşdi..

Bizim gençliğimiz..

Hak bildiği yolda yalnız giden bir şairdi.
“Gidemediğin yer senin değildir” diyendi.
Umudu satmaz, akıl acizine kanmazdı.
Derya deniz hep biriz diyen, dev dalgalardı.

Bizim gençliğimiz..

Ömrü çabuk biten, bizim büyüklerimizdi.
Ne sitem, ne matem, içimizde sırrımızdı.
Dilimize tiken, çiğneyip yuttuğumuzdu.
Çorakta, papatya gibi açanlarımızdı.

Bizim gençliğimiz..

Elveda demem, yüreğimde inci tanemdi.
Hüznümde vah çekmem, iyi ki sendin diyendi.
Umutlar yaşasın, ben öleyim diyenlerdi.
Karatoprağa yeşillik.,.Unutulanlardı.

Bizim gençliğimiz.

05 Temmuz 2018

Ankara – Şebinkarahisar

İNSANOĞLU..

İNSANOĞLU..

 

Beden ile ruh. O’dur yaratan.

Geldik dünyaya anadan üryan.

Sardılar kundağa, oldu bir dam.

Adem oğlu,  havva kızı, bir can..

 

Beyhude, güvenme cismanine..

Topraktan gelen, döner yerine..

Güçlü bilme lakin her bedeni.

Mum gibi erir, döner özüne.

 

Kanat gerer, uçar yücelerden..

Ses vermez, süzülür gecelerden.

Mana sözde, edep sofulardan.

Ne beklenir insanoğlu senden..

 

Çok yerinme, özün sözün olsun..

Çok öğünme, sözün yerin bulsun.

Sırtını dönme, yüzün görünsün.

Çiğ süt emmiş. O ‘sen değil misin.?

 

Seyri seferde, ey seyreyleyen..

Yüce dağlar benim der gibisin..

Dertli başları, düçar eyleyen..

İnsanım deyi gezen sen misin.?

 

Güven der, güvenmeyin soysuza..

Dönüşür kibir ile arsıza..

Derdin çok mu..? Söz eyle, dök saza…

Sazlar söylesin, desin  gamsıza..

 

Güven Gürbüz.

10 Şubat 2018 – Şebinkarahisar / Ankara

NAFİLE DOST..

NAFİLE DOST..

Nazende.. Naz edende, hep sende..

Diyar-ı memleket her gezende..

Saz sende , söz sende, söz edende..

Nafile.. Bilmez dost, Vefa dilde…

 

Her dilde, her gönülde, gül deste..

Sen varsın der,  söyler her nefeste..

Kavalım bülbül ile kafeste..

Nafile..Arama.. Gönül beste..

 

Toprağa dayamış yanık bağrı..

Yeşermez gayri der, bitmez darı..

Bulutlar küsmüş, dökmez yağmuru..

Nafile.. Dost.. Eser sam yelleri..

 

Garip bülbül, artık ötmez oldu..

Gül sarardı, diken bağı sardı..

Ne karayımış dediler bahtı..

Nafile..Göçenlerde unuttu..

 

Gurbete çıkma sakın daralma..

Hatır bil, al elma, gönül alma…

Her laf edene sakın aldanma..

Nafile..Yaş geçer..Ömre kanma..

 

Güven der..Laf, laf, olur dökülür..

Ey Dost, seninde boynun bükülür..

Ne makam , ne mevki, sana kalır..

Aldığın nefes o da tükenir.

 

13.10.2017 Şebinkarahisar – Ankara

Güven Gürbüz