Adına ne derseniz onu deyin, laf ile alın verin, veriştirin.

Ama asla hiç kimseyi ne horlayın, ne de küçümseyin.
Unutmayın ki unutulan, küçümsenen değerler,
Gün gelir gözünüze sürmeler çeker.
Hangimizde o kafa?,
Hangimizde o ruh? Demeyin.
Sizin göremediklerinizi gören gözler de vardır,
O gözlere bakmayı da deneyin.
Hayat bir su gibi akıp giderken,
Sessizce dere kenarında balık tutup,
Kendiniz pişirip ve de kendiniz yerken, unutmayın!..
Fırtınada ısınacak kulübemizde olsun, Şu yamaçlarda.
Diyebileceğinizi de düşünün.
O dağları, o yamaçları bu kadar bozkır niyetine yabana atmayın,
Baharda kuzunun, dananın, ineğin yaylım alanı olacağını da hesaba katın.

Bırakın o geçmişteki yoz kafaları, çağın derinliğine inin.
Gözlerinizi bulutlara dikmiş bakarken,
Sağanak yağmurda şemsiyesiz kalacağınızıda düşünün.
Havaların serinliğine aldanıp, ince mintanla gezerken,
Birden bire kar yağacağını, ceketsiz kalacağınızı da düşünün.
Herbirimiz, birbirimizi tamamlayan toplumsal yapı taşlarıyız.
Kaldırımmlarda bile yürürken bir taş eksik olsa,
Arabanın tekerlekleri, içindekileri zıplatıveriyor.
Kafanızı tavana vuruyor da  Ah diyorsunuz.
Oysa ki o yollardaki kaldırım taşlarını yabana attığınızı dahi unutuyorsunuz

Hiç kimseyi yabana atmayın.
Hiç kimseyi kendinizden alçak, seviyenizden düşük görmeyin.
Bir gün gelir, kendinize baktığınız aynada,
Kendinizide tanıyamayacağınızı da hesaba katın.
İnsanoğlu hücreler zincirinden oluşmuş bir bina gibi dimdik ayakta iken,
Bir de bakmışsınız ;
Yıllarca, yavaş, yavaş, dökülen duvarlar, yıkılan, çerçevesiz pencereler,
Bir de bir gün yok olmaya yüz tutmuş yapı gibisiniz.
Artık en son çare bir toprak yığını.
Sonra yeni yapılar yine aynı yerde, yine aynı Şehirin ıssız sokaklarında,
Önüde bir sokak lambası,
Yine ayn geceler, yine aynı gündüzler..
Devran bu ya¦
İnsanoğlu etten kemikten,
Bir de içine tanrının üflediği ruh ile,
Ayakta duran canlı, ne hale geliyor¦.

Yine en son görev Hakkınızı helal ettinizmi? sorusu.
Gösterilen, muhatabına son görev.
Bu yapıda buralardaydı bir zamanlar
Diyecek, geride sırasını bekleyenlerle birlikte

Sen sen ol. Yine sen sen ol..
Haluk bilmezse, Halik bilir,
Kul görmezse, Allah görür..

04.12.2005 – Ankara – Çankaya

İyilik yapana her kişi yapar iyilik, Ya kötüğe karşı yapılan iyilik?
Er kişinin karı olduğu için de kötlük edene iyilik edenler pek azdır.
İyilik yap denize at der kimisi, kimisi yapmasada iyilik, yaptım der, gösteriş ise işi. Oysaki iyilik ne insanın başına kakılır, ne reklam malzemesi yapılır. Onun fazileti içerdiği kalbi hislerde saklıdır. Kul bilmezse tanrı bilsin denir ya hani? İyilik hep sonuçta iyiliği doğurur.

Düşen yaprakları topluyorum hep yerlerden, kendime iyilik olsun diye. Bu yapraklar ne ağaçtan dökülüyor toprağa, ne toprakta yeşeriyor. İnsanın kendine iyilik yapması da söz konusu, yazabilmek kadar okumayı da bilerek.

İyilik yapmanın üç yolu vardır.

1. İyiliğe iyilik yapmak: Yapılan bir iyiliğe en azından teşekkür etmek. İnsanın en tabii görevi değilmidir? Bundan daha değerlisi, iyiliğe benzeri bir iyilikle karşılık vermektir.
2. Karşılık beklemeden iyilik yapmak: Böyle davrananlar diğerlerinden daha üstün kimselerdir.
3. Kötülük edene iyilik etmek: İyiliklerin en değerlisi budur. Ne demişler:

İyiliğe iyilik her kişinin karıdır.
Kötülüğe iyilik er kişinin karıdır.

Er kişinin karı olduğu için de kötlük edene iyilik edenler pek azdır.

Yüce tanrımız (Fussilet-34) buyuruyor ki;
” İyilikle kötülük bir olmaz. Sen kötülüğü en güzel şeyle sav, en güzel şekilde önle. O zaman bakarsın ki seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki sıcak bir dost oluvermiştir.”

Kötülüğe karşı kötülük yapanların ise, kötülük yapandan farkı kalmaz.

Hepimizin kalbi hislerle mutluluğu aradığımız gerçeği ile yola çıkarak İyiliğin önemini az da olsa anlayabilmek için bu hafta yazıma bir renk katmak istedim. Maddi sıkıntılarımızın had safhaya vardığı bu aylarda, maddi ve manevi olarak huzuru yakalayabilmek için daha çok ilişkilerimizde dikkatli olmak zorundayız. Birbirimize yardımcı ve destek olmamız her zaman için iyiliğin önemini, bir çok insana da örnek olarak gösterilecektir.

İyilik iyiliği doğurur..

27.08.2005

Güven Gürbüz

www.sebinmedya.com

Genel Yayın Yönetmeni

Tutunabilmekse hayat

Tutunabilmekse hayat; sen en yükseğe çıkmaya bak.
Şayet çıkamıyorsan bastığın dallara dikkat et.
Kırılmadan, birde dökülmeden meyvaları yere..
Sen öyle bir ağaca çıkki kaymasın ayakların..
Sonra yaprakların arasından güneşide gör ara sıra.
Tenin esmerleşsin biraz.
Kuşlar nakarat tutsun.
Çağlayan dere bu gün suyum daha çok,
Daha gür akıyor diye seslensin.

Tutunabilmekse hayat memleketine bir bak.
Sahiblen kayboluşlarına,
Sonra öykülerin daha güzel olsun.
Okunduğunda doysun eksik yetişen bodur ağaçlar.
Bozkır çiçekleride nasibini alsın, süslemesede evlerin vitrinlerini.
Onlarıda kokla ara, sıra,
Arının polen taşıdığını hatırla, Sonra petek, petek bal oluşunu.
Ustasınada değer ver,
Korunmak için olduğunu bil arılardan..
Giydiği elbiselerin arkasında onunda kalbi olduğunu bil.

Tutunabilmekse hayat tutun tutunabildiğin kadar.
Sonra ayakta durmasınıda bil.
Çok sallama dallarını.
Mevsimlerin sonbaharıda var.
Güz mevsiminde mektup salar dallarından toprak anaya,
Sonra onun bağrında gömülür gider.
Ardından Zemheride karakış bastırır,
O’ dallarda tutunmak kolay değildir sonra,
Acı poyrazda yalnız kalmakta var.

Tutunabilmekse hayat, sende tutunmasını bil.
Sonra bahara tekrar kavuşmasınıı.
Minik serçelerin öteceğini zannetme hep dallarında.
Birde Kartalı, şahini var.
Kaptığı gibi dağlara taşlara atanı var.
Kalma sakın kayalıklarda, sonra maazallah
Kayalıklardan aşağı sarp uçurumlarda var.
Hayat hep tutanabilmek dedikse o kadarda demedik.
Sonra havalan gökyüzüne doğru,
Kanat aç sende bir pelikan ol, sonra göllerde kuğu..
Balesinide yap kuğuların..
Sonra durgun göllerde bir gün yüzerken masmavi gökyüzünüde unutma.
Ordan bakarken aşağılara, karıncaların yuvasınıda gör.

Tutunabilmekse hayat tutunmaya devam et.
Ne zamanki dolarsa tanrının verdiği müddet, yine hep dua et.
“Kimseye muhtaç etmeden ve elden avuçtan düşmeden..
Ya rabbim benide yanına kabul et” diye..
Tutunabilmekse hayat, Tanrının verdiklerinede riayet et,
Az çalışıpta boyun bükmek yerine, çok çalıştımda bu kadar verdi de hak..
Sakın olmasın kimsenin kuruşunda gözün,
Diptik ayakta dur sonuna dek, Yoksul düşsende,
Mutlu ol gönlünün zenginliğinden.
Ama unutmaki yine tutunmaksa hayat tutun tutunabildiğin yere kadardır..

Güven   Gürbüz

yazar

www.sebinmedya.com

06.06.2005 – Ankara – Çankaya