DÜŞÜNCE DÜNYASINDAN YENİ YILA UMUTLA..

” Yaşamın varoluştan bu yana insanoğluna kattığı evrimsel değişimler, geleceğin şekillenmesinde de etken bir unsur. Bu unsur değer yargılarından başlayıp, bilimsel sonuçlara kadar bir çok aşamada kendini gösteredursun. Geldiğimiz noktada, sahip olduğumuz düşüncelerin bizlere, neler katıp / katamadığını düşünmekte gerekiyor. ‘Bir arpa boyu kadar yol alamadık’ diyenlerin dediklerine katılan olacağı kadar, katılmayan kesimlerinde, neden katılmadıkları düşüncesi önem kazanabilir. Düşünmek akılla başlasa da, duyguyla sonda bulabilir. Duygular çoğu zaman yanıltsada, şefkatin ve merhametin galip geldiği noktalarıda bir kenara atmamak lazım.

Yılların saatin akreple yel kovanın köşe kapmaca oyunundan ibaret olduğunu görmekte bir seçenek olabilir. Umursuzluğun boyutları, düşünce yorgunluğuna kadar uzarken, okumanın ve bilgilenmenin önemi her geçen gün daha da çok değer katacak. Bilgili insanların oluşturduğu toplum, geleceğin refah payından da çok pay almaya uzanırken, ağacın gölgesinde uyuklayan, ağustos böceği misali zamanı tüketenler, gözlerini açtıklarında, değişim karşısında şaşkınlıkla bakacaklardır. Zamanın göz açıp kapayıncaya kadar geçtiğini fark edemeyen gözler, düşünmenin önünde engel olduğunu anlayacaktır. Tüm uzuvları ile canlı, yaşam kimliğinde yazan etkinliklerinin bilinci ile bu döngüde ne kadar sağlam ayakta durursa, o kadar çok toplumsal katkıya ortak olacaktır. Bu ortaklık geleceği yeni nesillere güvenli ellerle emanetlerini taşıyacaktır.

Yeni yıla girmeye sayılı günler kala, umutla bakan gözleri aramak nerdeyse zor olmaya başlasada,bıkkınlık, yılgınlık, tahammülsüzlük, tereddüt, endişe, kaygı vs.vs gibi olumsuz tüm detayları bir kalemde kenara atıp, umuda yeşil ışık yakmak en iyi seçenek olmak durumunda.

Salgınla başlayıp, geçim sıkıntısına kadar uzanan süreçlerde, olağanüstü durumlar ne kadar güçlükleri beraberinde getirsede, mücadele ederek , toplumsal dayanışma ile bunları halt edeceğimize inanmalıyız. İnanç; insanoğlunu ayakta tutan tılsımlı bir güç gibidir. Düşüncenin içerisindeki payı, mücadelede en ön saftlarda yer alır. Bu güce inanmak, dört elle sarılarak kaybetmemek lazım. Bir çoğumuzun son yıllarda en çok ihtiyaç duyduğumuz duygusal ağımızı zenginleştirecek motivasyonlara ihtiyacımız olduğunu çok biliyoruz. Bu motivasyonlar aile de başlayıp, iş hayatına kadar uzanan her aşamada en büyük ilacımız olacak. Bu ilacı eczanelerde aramak yerine toplumsal kaynaşma ile çok kolay bulabilmeliyiz. Umut aşılayan, meyvesini önce kendisi toplayacaktır. Suladıkça büyüyen umut ağacı, her yıl meyvesinden bir çoğuna tattıracaktır.

Dünyada en etkin ilacı bulan Türk aklı, milli gururumuz olurken, izlenilen yolda kararlı adımları atanlarda takdire şayan oldular. Umudun meyvesi değerli ellerde, değer bulurken, değerlerimize değer katanlarıda asla unutmamalıyız. Sadakat sevginin en büyük aynası. Kendimizi yakışıklı veya güzel göstermesini istediğimiz kadar, kendimizi ne halde bulduğumuzda önemli.

Gelecekten beklentilerimiz yeni yılla birlikte kat be kat artarak devam ederken, geleceğe katacaklarımızda kataloğumuzda yer almalıdır. Unutmayalım ki, ürettiğimiz kadar tüketeceğiz. Üretenler arasında olmak tüketenler arasında olmaktan evladır. Üretmek akılda doğup, fiiliyatta yön bulan en büyük hazinemiz. Düşüncede, emekte, hizmette, anlayışta, hoşgörüde, şefkatte, sevgide..vs.vs..her alanda. Doğurganlığın düşüncedeki rahmi beyin, sağlıklı ortamlarda, haz bulacak, ürettikleri ile değer katacaktır.

Yeni yılda düşüncenin olgun meyvelerini topladığımız bir yıl olmasını temenni ediyorum.

Mutlu ve umut dolu yılların hiç eksik olmadığı nice yıllara,

Sevgi ve saygıyla,

Güven Gürbüz

05 Aralık 2021

Şebinkarahisar / Ankara

BİLMEMEK AYIP DEĞİL.YA ÖĞRENMEMEK..?

Hayatın acımazsızlığının hüküm sürdüğü yaşam koşulları etkisi altına aldığı kesimleri, her ne kadar da, sisin, pusun, içerisinde göstermesede; öğrenmesini, bilgilenmesini, düşünmesini, karar almasını, yön bulmasını, vs.vs. etkilemeyecektir.

Düşünen varlık yol alan varlıktır. Varlığımızın nedeni yaşam, hayatın ince çizgilerinin çizdiği kalın portrelerinden yansırken, bakanla, görenin arasında gidip gelmekte. Bakanın bakıp geçtiği, görenin düşünüp taşındığı hal ile bilenler bilmeyenlere anlatsın imajı ile yollar akıp gidiyor.

Zamanında gurbete çıkarken yaşanılan sorunların üzerinden yıllar geçmesine rağmen, fazlaca değişmeyen sadece memleketin yıllara inat sulueti değil. Yaşam ve bu döngünün içerisindeki yaşam mücadelesi.

Şiirlere ara versekte, arada bir de seslerine de kulak vermeyi ihmal etmeyelim ne dersiniz..?

BENNEM BİLMİYRİM Kİ;

Gam gasevet sarmış buğday rengini.

Söyle hele artuh, bileh bizde derdini.

Gelin dedi “Çekemem köyün çilesini”

Herif vurıy duvara gafasını.

Sallıy başını.

“Bennem bilmiyrimki”

Ambar gurumuş, zahra yetmiy.

Hangisini saya, dertleri bitmiy.

Beş çocuk köşede zırliy.

Gelin ağlıy, Ana ağlıy.

Dede gafıyı sallıy.

“Bennem bilmiyrimki”

Bıldırda beyliydi ne bu çile?

Zemheride mi? Deyi, çıkacuk yola.

Herifin mintanı dönmüş çula.

Emice hersleniy. Birde geline çala.

Görümce aciy .

“Bennem bilmiyrimki”

Şehere varınca gurbet dedi.

Durdu birden. Yüreği darlandı.

İki gödük arpayı da sattı.

Gurbet yoluna baktıda baktı.

Yazıhane önünde.

“Bennem bilmiyrimki”

Gayfe önünde telledi iki parmak cıgarayı.

Çok istiyrim dedi gızlarıda okutmayı.

Ensesine değdi bir el. baktı ki dayı.

Sert taşa vurduk derken baltayı.

Dayı da sustu.

“Bennem bilmiyrimki”

Köy yolunda çatısız evler.

Dili olsada söylese taşlar duvarlar.

Gurbet elde ahirete göçenler.

Döndüğünü bilemeden bir gün gelirler.

Yazanda sustu.

“Bennem bilmiyrimki”

Güven Gürbüz

18.11.2013

Ankara “

Yıllara nisbet, çekilen onca acıların, çilelerin, gam ve kederlerin hepsi mazinin derinliklerinden seslense de, duyacak kulaklar kuşaklandı. Kuşaklar doğdu. sonra yeni kuşaklar geldi.

Eskiler mi..? Kuşak bile değil,başka bir şeydi diyenler de çıkacaktır.

Neler değişti? Sırtını dönenler, kendini beğenmişler, akıllı doğanlar, şıp öğrenenler, kendini ezdirmeyenler, kuralcılar, dara gelemeyenler, ses çıkaranlar, eğitimliler, kültürlüler, geniş dağarcıklılar, okumuşlar..vs.vs.vs.vs. Uzadıkca uzayan tabirlerler dolu yaşam kuşakları.

Yıllar yeni kuşaklara modernleşmenin yolunu açsada, mutluluğun yolunu ne kadar açtığı tartışılacak belki.

Yoklukta mutluyduk diyenlerin anlattıkları kitap sayfalarını süslerken, hayretle bakıp, kendi eserlerini sergileyecekler sergilerde. O kadar çok olacak ki okuyanları. Belki de gelir kapısı dahi olacak.

Mazinin derinliklerinde kalan kalın urganlar. Kuşak değil urgan. Bir şeylerin yanında, yukarıdan aşağı sallanıp duracak. Yine işe yaradığında hatırlanacak belki. Yazılan hikayelerde çorbanın içindeki baharat gibi tadı kalsa da, tadıldığı yerde kalacak.Belkide çelikten halatlarız diyenlerde çıkacak ileride. Övgü de sonsuz, takdir de sınırsız, düşüncede arsız, metalaşan bir çok değerlerin yanında.

Karda, kışta, kıyamette, yokluğun dibe vurduğu tabiatta, şehirlerde, kasabalarda, köylerde, bodrum katlarında, gecekondularda, akan derelerin kokuları arasında, çamurlu yollarda, yürümeyle bitmeyen yollarda, sinilerde, yer sofralarında, sedirlerde, ocak başında.En eski karelerde. Ondan daha öncesi, yavaş, yavaş, kaybolan anılarda, saklı kalacak. Güneşin her doğuşunda bir kare daha canlılığını kaybederken, objektiflerde imrendiren kareler en önlerde koşacaklar.

İklim Değişikliği adı yeni çağrışımlarla başka ne değişikliği düşünceleri ile hayat sürüp gidecek. Kuşaklar birbirini ne kadar iyi anlarsa, gelecekte o kadar doğru yön bulacak.

Önemli olan verenin neyi verdiği. Atalarımızın dediği gibi; ” El öğüdü verir, öğünü vermez.”

Yaşadığımız son noktaya kadar, sağlık ve selametle..

Güven Gürbüz

27 Kasım 2021

Şebinkarahisar / Ankara

 

 

PARAYA TAPANLAR

Evirip çevirirler, yıkılıp devirirler. İndirir, çıkarırlar. Har vurur, harman savururlar, bulamayınca ortalığı kasıp kavururlar. Çok bilirler büyüğü, küçüğü. Akıl küpü olur yoğururlar. Aradığında kaybolur, bulduğunda kaçarlar. Kirlenince çamaşırları ortalığa saçılırlar. Kim bunlar? dediğinde başlarını öne eğerler. Çok bilmişler, bilmemişlerin ellerinde sivrilirler. Bir gün kendilerine dokunduğunda ucu, hiç tanımamışa dönerler. Kim bunlar? dediğinizde kafasını öte yana çevirirler. Paraya tapanlar, hepten gülüp, geçerler..

Maddiyatın inanılmaz cazibesine kapılmış olanların aklı fikri Varsa, yoksa para pul. Maddiyata tapanların çokta mutlu olduklarını zannetmeyin. Onlar için her şey mubahtır. Para için insanlığını unutanlardan, şefkati bir kenara atanlardan, O’nun için kula kulluk yapanlardan, şirinleri oynayanlardan vs bahsetmemek ne mümkün.

Para pul uğruna her şeyi mubah görenlerin, aklı fikri varsa yoksa para pul olsa da, peşinden koştukları uğruna kaybettiklerini hiç umursamadıklarını dahi görmemiz kaçınılmaz. Yüce yaratanımız bu dünyadan isteyene bu dünyadan, ebedi hayattan isteyene ahiretten verirken, İmtihanın olduğu fani dünyanın değil, kalıcı olanın kendi yanı olduğunu belirtir. Her ne istersek nereden, neyi, nasıl istediğimiz önemli.

İmtihanın en güzeli yaratanın emirleri. Ne yaptığımız değil, Neyi, nasıl, yaptığımız önemli. Hayır diye gözüken hayırsızların, hayrından hiç bir hayır gelmezken, her hayırlıyım diyene de hayırlı demek hayırsızlık olur. Gerçek hayırların sahibini sadece yaratanımız bilse yeter.

Şiirlerimizde araya girse ne çıkar..?

Varsa Yoksa Para, Pul

İnsanlığa galip gelmiş, Merhamete üstün. Şefkate küskün.

Varsa yoksa para, pul.

Kula kulluk yapanlar,şirinleri oynayanlar,el üstünde mantar.

Çiçekte açar, taklada atar. Yaş, baş, o da neymiş?,

Haysiyet on para, hissiyat inmiş sıfıra.

Duygu dünyası bombalanmış, saçları ağarmış, çoğu kel kalmış.

Varsa yoksa para, pul.

Kadın, erkek, çoluk, çocuk, ergen. Bulamayınca gergin.

Yokluğunda yerin dibine girdiği moralin.

Ne ilkenin kaldığı, ne etiğin, ne bitiğin, ne olduğunu bildiği.

Eline geçenin anahtar gibi kullandığı.

Varsa yoksa para, pul.

Memleketin bacalarına ot tıkayan. İşçisini kış günü sokağa atan.

Patronluğun rehavetinde, hayaliyle yaşayan.

Yokluğunda uykularını kaçıran. Bulduğunda yoksulu tanımayan.

Varsa yoksa para, pul.

İzzet-i nefis i çul niyetine, takıp, çıkaran. Yırtık potin gibi sokağa attıran.

Zenginin koynunda büyüyen, fakirin rüyasını süsleyen.

Varsa yoksa para, pul.

Ne din tanır, ne iman. Çatlarsa alnı, şah damardan.

Ne anadan, ne babadan, miras kalsa da atadan, çiçek gibi büyümez her saksıdan.

Varsa yoksa para, pul.

Sevenleri ayırır, zenginleri kayırır. Kimde çoksa o’na dayıdır, onu sevmeyen kibar ayıdır.

Varsa yoksa para pul.

Kimi buldu, erdi murada. Kimi kaybetti, arkasından baktı kır ata. Delikanlılığı da bozdu kerata.

Varsa yoksa para, pul.

Uzadıkça uzar bu işin sonu. Kalmayınca giyecek yırtık donu.Unutmadan bir de söyleyin şunu;

Allahın sınavındaydın Allahın kulu.

Üç metre kaput bezi ile gider iken, dünyadan insanoğlu. Azrail e galip gelsin de, verirken son soluğu.

Varsa yoksa para, pul.

13.01.2008 – Ankara – Güven Gürbüz

Zaman her ne kadar da her şeyin ilacıdır dense de, İlacın hastaları tedavi etmediğini, değişenle, değişmeyenin farkını görmek için etrafa bakmamız yeter. Adam sendecilikte yol alan umursuzların hayatlarından memnunmuş gibi hissi vermeye çalışsalar da, aslında kaşıdıkları bir çok konu para pul üzerinedir.

Yoksulluğun adının esamesinin geçmediği, yoksulların sorunlarının dile dahi gelmediği, çekilen çilelerin eziyetlerin, yaşanılan bir çok hayati konuların başka mecralara çekilerek unutturulmak istendiği, bahse konu olmanın dahi, ayıp, kınarlar, rezil oluruz, alay ederleri, dile düşeriz diyenleri.. vs.vs düşünceleri ile hep üstüne sünger çekilen konuların baş sebebi Para, pul.

Sosyal adaletin sağlandığı, milli gelirin adil dağıldığı, eşitsizliklerin ortadan kaldırıldığı, adam kayırmacılıkların, torpillerin olmadığı, O bizden, şu onlardan diyen dar zihniyetlerin değil, çağdaş fikirlere açık, içinde Allah korkusu olan, adil bir düzen de, para pul sadece kağıt üzerinde kalır. Çünkü ihtiyacı olanın ihtiyacının giderildiği, kimsenin kimseye muhtaç edilmediği bir düzen de söz konusu dahi edilmez.

Günümüze gelindiğinde; doların fırladığı, kimin nerelerde ne dümenler çevirdiğinin bilinmediği, Liranın değer kaybı ile ücretlerin azaldığı, hayat pahalılığının almış gitmiş hali, hepimizi derinden düşündürmektedir. Zenginin daha zengin, fakirin daha fakir olduğu bir dünya düzeninde, Paraya tapanlarla, parasız kalanlara dönüp, dönüp bakmak lazım. Milli gelir adil dağılıyor mu..? Bu sorunun yanıtı evet olduğunda bir çok sorunda hal yolu açılacaktır. Saygılarımla.

13 Kasım 2021- Şebinkarahisar / Ankara

ŞİMDİ

Bunlarıda mı görecektik dediğimiz günleri, ayları, gördük. Yıl bitti, gitmesi gereken yine gitmedi. Malumun kimin anası olduğunu dahi bilemediğimiz Korana’nın, hayatımızda bıraktığı, bırakacağı,bırakmaya devam ettiği izler, belirginleşmiş, kalın çizgilerle yaşam sürüyor.

Nefes almanın ne demek olduğunu anlarken, nefes vermenin de ne demek olduğunu maskeyle pekiştirdik. Maskeyle dostluğumuzun bizlere çok şeyler kazandırdığını, aşıyla kalkanlarımızı da oluşturduğumuzu düşünüyoruz. Koranaya yenik düşenlerimiz oldu. Onları rahmetle anıyoruz.

Bilimin geldiği noktada bir çok soru işaretleri kafamızdan silinmese de, o’nun ürettiği çarelerle yol almak zorundayız. Bilimin ışığında yol alan kaybolmaz. Yaradanın insanoğluna sunduğu en büyük hazine olan Us’un, bilimsel araştırmalarının sonuçlarına sarılmak durumundayız.

Dışarıda gezen görünmezlerle mücadelemiz devam ederken, görünen o’ki, mücadelede ortak hareket etme bilinci, tarzı, şekli vs.vs. ise tam oturmadı yerine. Korana denilen görünmezlerin organlarımıza zarar verme saldırısına karşı savaşımız da ortak mücadele elzem oldu.

Küresel iklim hareketlerine bağlı olarak gelişen yaşam döngüsüne zarar veren unsurlar düşüncelerdeler. Sera gazlarının atmosferde yarattığı tahribatın mümessilleri kirliye çare bulup paklamalılar. Doğayı kirletenle, insanı ayrıştıran, çare varken çaresizlik yaratanlar da hep bir araya gelmeli. Akıllarını başlarına almalılar.

Evlerine kapanan insanoğlunun, birbirlerinden uzaklaşması, hasretliği anlatması, kitaplaştırması, sonra okutması, kolay olmasa da, umursuzlukları ile sahnede dolaşanlara da baktıkça, hayatın izleri hüküm sürmeye devam edecek. Bir yanda ise yaşam mücadelesinde süren adam kayırmacılıklar, kendine özdeşler uğruna dağıtılan payeler, sokağa atılan işsizler. vs.vs.vs…

Şiirlerimizle birlikte araya bir es koyarak devam etme bölümündeyiz.

ŞİMDİ

Feleğin ipine çamaşır asanlar.
Kurudu beyler, gelin, toplayın şimdi.
Rüzgar ekipte, bak, fırtına biçenler.
Kirliye çare bulun, paklayın şimdi.

Doğayı kirleten, insanı titreten.
Ayrıştırma. Yanyana getirin şimdi.
Çareyi çaresizliğe dönüştüren.
İlimi, irfanı da toplayın şimdi.

Koşun dostlar koşun, koşun, diyemezsin.
Sırtın dönük, dostun yüzünü gör şimdi.
Hasretliği böyle de öğretemezsin.
Yaz kitapları da haydi, okut şimdi.

Arsıza makam verdin, gamsıza mevki.
Geniş koltukları bol, bol, dağıt şimdi.
Diyecek çok, gelin haydi bir araya.
Sokağa atılacak kalmadı belki.

Ne ararsın ki, kalmadı, ondan, bundan.
Medet yaradandadır. İsteyin şimdi.
Bile, bile, kul hakkını yiyenlerden.
Gelinde dünyada, hesap sorun şimdi.

Çaresizlikten çareye çare olmaz.
Çareyi çarelerden arayın şimdi.
Gün gelirde günler, ilim, irfan yetmez.
İyi bakıp, kendinizde bulun şimdi.

Herşey benim, her şey bende, diyen zatlar.
Pencereden melul, melul, bakar şimdi.
Kulları hayır kapısından kovanlar.
Kendini de imtihana çeker şimdi.

Güven der adam yerine koymadılar.
Hak yiyenler hakkını düşünsün şimdi.
Gözleri hepten yükseklerde gezenler.
Yerin yüzünü arar bulamaz şimdi.

11 Nisan 2020

Güven Gürbüz – Ankara

Çare bulmakla, çareyi uygulamakta, sorun teşkil ettiğinde vay halimize diyoruz. Yaradana sığınıyoruz. Kul hakkını yiyenlere gözümüz takılırken bir ara, sonra çaresizlikten çare olmadığını da anlamamız gerekiyor. İlim ve irfanın da yetmediğini gördüğümüz de ise, kendimizde ne gördüğümüz de öne çıkıyor.

Herşeye rağmen böbürlenmeye, gözleri yükseklerde gezenlere, doğaya hasret kalanlara, hak hukuk yemeye devam edenlere vs.vs. de tanık oluyoruz. Kendini imtihana çekmeleri gerekenlerin de olduğunu hatırlıyoruz. Kimlerin kimleri adam yerine koymadığını, kulları hayır kapısından kovanların da olduğunu gördükçe, üstü kapalı da olsa anlıyoruz. Onların da, anlaması gerekenlerinin, daha çok olduğunu düşünmekte haklı değilmiyiz? İlahi adaletin tek hüküm sahibi yaradanımız elbetteki biliyor. Anlaması gerekenler hala anlamayabilir.

İnançlarımızla bir bütün olarak ruhani dünyamız çok şeylerin farkında, farkında olmayanların da fark etmeleri nihayetinde uzun sürmüyor.

Yüce yaradanımız bizleri zorluklarla imtihan etmesin.

Yaradanımız hayırlı selamet dolu bir yaşam ihsan eylesin hepimize.

Sağlıcakla kalın.

Güven Gürbüz

10 Ekim 2021

Şebinkarahisar – Ankara