SON ÇEYREKTE

KAZANIM İÇİN ÇALIŞMA – 1

“Hayata gözlerimizi ilk açtığımızda ihtiyaçlarımızı gideren bir ailemiz vardı. Yaşam periyodik gelişim sürecimizde bizlere kazanımların elde edilmesinde çalışmanın, üretmenin, fiziksel ve düşünsel hareketlerle olabileceğini öğretti.

Beyinsel güç, fiziksel güç birbirini tamamlayan iki temel ana unsur olarak gözlerimizde canlanırken, yetişme tarzı, eğitim,öğretim, kültürel, toplumsal etkiler, maddi ve manevi unsurlar hepsi birleşerek bizi bir yerlere taşıyacaktı.

Tecrübe ise en zor kazanım olarak bize son çeyrekte elimizde kalacak bir değer olarak bizimle birlikte de ebediyete intikal edecek. Bu değerin nereler de, nasıl, kimler için önem arz edip etmediği ise bize yolun sonunda sorulacak ve yanıt bulacak veya bulmayacaktı.

1960 ların son yıllarında, Şimdiki portakal çiçeği vadisinde derme çatma gecekondularda yaşayan halkın bir çoğunun elektrik ve su sorunları vardı. Evlerde gaz lambasının altında ders yaparken hayallerimiz dahi yeni gelişmekteydi. Çocukluğun en güzel yanı küçük faydalarımızdan, büyük mutlulukların başladığını anlamakla başladı. Mahallenin büyüklerinin yanında çoluk çocuk hep birlikte evlerimize boyutlarımız ölçüsünde su tedarikçisi olma arzumuz, şen şakrak, güle oynaya, havuzlu bağın yolunu tutmak, ilk büyük heyecanlarımdan olmuştu.

Havuzlu bağ adı verilen bir pınar akardı. Bu pınar Başkentin Çankaya’sı nın Dikmen vadisine inen yüzünde yer almaktaydı. Hatırladığım kadarıyla, dört koldan, kol kalınlığı, buz deryası sular şarıl, şarıl akardı. Çocukken bize anlatılan, Atatürk’ün buraya atını sulamak için geldiği yönündeydi. Katırlarla, eşeklerle, merkeplerle, su satıcıları evlere su götürür, mahalle aralarından sesleri yankılanırdı. ” Suciiiiiiiii….” para ile satın alınırdı.

Çocukluğumda ilk defa Havuzlu bağı gördüğümde hayran kalmıştım. Sırayla herkes kablarının boyutuna göre sularını doldururken, benim taşımaya gücümün ancak yeteceği kadar minicik bir bidon anında dolmuştu bile. Kapağını sıkıca kapatarak dökmeden eve götürebilmenin telaşındaydım. Kadınlar bir yandan tokaçlarla halı kilimleri bir tarafta yıkarken, katırlara ve eşeklere metalik büyük su bidonları yükleniyor, çocuklar pür neşe sevinç saçıyordu. Öğlen vakti yanımızda getirdiğimiz yiyecekleri bir kenarda, ağaçların altında, toplu halde paylaşırken, zengin bir yer sofrasının tadını da tadıyorduk.

Evin yolunu tuttuğumuzda bir hayli yorulacağımı bilsemde, eve su götürmenin dayanılmaz hazzını da tadacağımdan mutlu ve gururluydum. Yol boyunca yapılan şakalarla sularını yere dökenler, birbirini ıslatanlar, yorulup geride kalanlar, birbirine destek olanlar, ağlayanlar, sızlayanlar.. Eve vardığımda Annem rahmetli her ne kadar da güvenilir büyüklerle havuzlubağa gittiğimi bilsede merakta kalmamış değildi. Akşam havuzlubağın suyundan ancak bir demlik çay pişirebilmiş olsada, o çayın verdiği tad, küçük bir çocuğun getirdiği büyük bir mutluluk kaynağıydı.” Aman benim oğlumda büyümüşte…su getirmişte.., aman, aman..çayını içeceğizde.” diye severdi.

Kazanım böyle bir şeydi. İlk kazanımımdı. Süresi ve ölçütü değildi önemi yüksek olan, verdiği mutluluk, sevilme, övülme, takdir, vs..adına ne derseniz deyin oydu işte.

1953 yılında Şebinkarahisar’dan, bir kütük kamyonunun sırtında Başkente göçen gurbetçilerden sadece bir tanesi olan babamın, gençlik yıllarının, ( dünyada sadece üç ay yaşamda kalan rahmetli abim Tuncay’dan sonra) ikinci meyvesi olan ben’in bir anısı olarak zihmimde kalanlardı bu satırlar.

Vadiden akan açık kanalizasyon deresinin kokusu yok şimdilerde. Annem rahmetlinin hasta olduğunda evimize yağan yemeklerin sahibi komşularımızın en güzel paylaşımcılıkları. Kıyametlerin koptuğu sahnelerin ardından birbirleri ile barıştırılan, sarmaş dolaş yaptırılan dostlukların sahipleri, bir çoğu şimdilerde hayatta olmasalarda, maddi yokluğun içindeki manevi zenginlerin dünyasında kazanımların ne demek olduğunu öğrenmiştik.

Tenekeci Halime abla, Arnavut Fikriye teyze, otobüs biletçisi, Kamil bakkal, Annesi ölen Kenan, vs..vs..vs..

Tarihin derinliklerinde kalan onlarca anıların arasında;

İpek böceklerimiydik? dut yaprakları.
Zamanı tüketerek ördüğümüz ilmeklerin arasında kaybolduk.
Nani nerede kaldı? desekte, kaybolmuştu ördüğümüz ipekten örtümüz.
Dokular değişsede, kokular burnumuzda.
Her nefes alışımızda zaman acele ediyor gitmek için.
Nefesimiz kadar tutamadığımız zaman, hediyesini yüreğimize hapsetti.

Bir yazının içerisinden ifade ettiği anlamı, şimdilerde çoğu küçümsese de, kazanımdan bahisle söz konusu olan değerlerin doğuş çizgisinin nerelere uzadığı ve bırakacağı izlerdir.

Bizler kazanımın; Mutluluğunun salt maddiyattan değil, paylaşımcılıktan ve onun verdiği sevgi ve mutluluğun ne anlam içerdiğini, ruhsal dünyamızın zenginliğine ne kattığını, ruhsal anlamda da mutlu kalmayı nasıl başardığımızın, canlı sahnelerini, bir sinema şeriti gibi yaşadık.

Son çeyrekte; kazanımlar anlamında anılarla dolu yılları yad edeceğim.

Sevgiyle kalın.

27 Mart 2021

Güven Gürbüz – Ankara