…anneme mektup..

 

Baş ucuna konmuş, bir cılız serçe kuşu..

Baktı durdu, akıttı inceden gözyaşı..

Sabah erken kalk derdinya tırman yokuşu…

Bilemedim, O’ anmış nasip dağılışı.

 

Bu benim anam buradamı yatar dedim.

Okşadım mezar taşlarını, sildim yudum..

Küçüldüm küçüldüm, küçük bir çocuk oldum..

Baktım.. Aradım ellerini, bulamadım..

 

Ne tez geçmiş bak zaman, bende bilemedim..

Zalimler sarmış dört yanımı göremedim..

Dostlarımda mı var imiş, hiç bulamadım..

Çırpındım hep, bir serçe kadar olamadım..

 

Torunların büyüdü bak, göremesende.

Dua okudum dün gece, duyamasanda.

Bir bahçede yemyeşildik, dolu vursada.

Sen yoksun yine, ruhun, ruhumu sarsada.

 

Ümit ektim bu yıl yine düş tarlasında..

Takıldı gözlerim şu sokak lambasında.

Uçan kanatlılar, hiç biri konmasada,

Ben gelirim bak yanına, gerçek zamanda..

 

Güven der, düşmüşüz anam dünya hanına..

Derler ki “Selamsız girilmez dost bağına.”

Her ne verirse yaradan verir kuluna..

Kahi tutar bakar, kahi alır yanına…

 

20. Mart.2014

Güven Gürbüz

 

BENNEM BİLMİYRİM Kİ

 

Gam gasevet sarmış buğday rengini…

Söyle hele artuh, bileh bizde derdini..

Gelin dedi “Çekemem köyün çilesini”

Herif vurıy duvara gafasını

Sallıy başını..

“Bennem bilmiyrimki”

 

Ambar gurumuş, zahra yetmiy..

Hangisini saya, dertleri bitmiy..

Beş çocuk köşede zırliy..

Gelin ağlıy, Ana ağlıy..

Dede gafıyı sallıy..

“Bennem bilmiyrimki”

 

Bıldırda beyliydi ne bu çile..?

Zemheridemi deyi, çıkacuk yola..

Herifin mintanı dönmüş çula..

Emice hersleniy.. birde geline çala..

Görümce aciy …

“Bennem bilmiyrimki”

 

Şehere varınca gurbet dedi..

Durdu birden.. yüreği darlandı.

İki gödük arpayıda sattı..

Gurbet yoluna baktıda baktı..

Yazıhane önünde …

“Bennem bilmiyrimki”

 

Gayfe önünde telledi iki parmak cıgarayı..

Çok istiyrim dedi gızlarıda okutmayı..

Ensesine değdi bir el. baktı ki dayı..

Sert taşa vurduk derken baltayı..

Dayı da sustu..

“Bennem bilmiyrimki”

 

Köy yolunda çatısız evler..

Dili olsada söylese taşlar duvarlar..

Gurbet elde ahirete göçenler..

Döndüğünü bilemeden bir gün gelirler..

Yazanda sustu..

“Bennem bilmiyrimki..”

 

Güven Gürbüz

18.11.2013

Ankara

ALIÇ AĞACI

Bozkırın ortasında kalmış tek başına.

Gurbet gazeli dökülmüş yanıbaşına.

Alıçları değmiş, düşer her köşesine.

Görmez kimse, bakmaz sana alıç ağacı..

 

Ne gelen var ne giden, yüce dağ başında.

Anasız, babasız, yetimin göz yaşında.

Bir sevinç, bir neşe, cılız öten kuşunda..

Çalı misali seni , ey alıç ağacı..

 

Tarlada yanmış köylü, gelirse gölgene.

Bir bardak su da dökerse eğer dibine.

Kulak veren anlar bir de sessiz haline..

Senden iyisi yok, garip alıç ağacı..

 

Güzün dökülür altın rengi alıçların.

Ne de hoştur uzaktan dal sallayışların.

Kimseye göstermez kuşa mekan dalların..

Bozkırda bir yetim daha alıç ağacı.

 

Bu yılda verdin meyveni seneye kısmet..

Yüce mevladan gelir bak her türlü nimet.

Görmezse görmesin, boş ver seni kul hikmet.

Dik duran heybetin yeter alıç ağacı..

 

Güven der çalı kuşuyum, geldim yanına..

Dokunmadan yağdırdın alıcın başıma

Gölgende bak şimdi girdim elli yaşıma

Benim gibi yetim kalmış alıç ağacı..

Güven Gürbüz

12.09.2013