Başlar biter.

Yıldızlar göz kırpıyorlar. Ay konuyor dala.
Gecenin sabahına gölgeler düşer yola.
Her çiçekten bir tat olur, dönüşürken bala.
Adını sorarsan: Acı gurbet, tatlı sıla.

Kuşlar kanat çırpar, sesleri ayyuka çıkar.
Bir uçtan bir uca yola dizilir kervanlar.
Sırt sırta evler, anlar; yanar, söner ışıklar.
Bacalar evlere bakar, kara duman çıkar.

Acı haber olur; gel, gör ki neler sorulur.
Kulaktan kulağa en çabuk o duyulur.
Gönüller bükülür, yaş olur, gözden süzülür.
Toprak olur, açar bağrını; mazi gömülür.

Mevsimler geçer üstünden, unutulur gider.
Börtü böcek her baharda şenliklere geçer.
Ağustos böceği yine ne türküler söyler.
“Her ne varsa yine kara toprakta var.” derler.

Güven der: Talih, kader, nasip, kısmet söyleşir.
“İki çift sözüm var.” derler, yol üstü eğleşir.
Gelenler göçüyorlar. Hangi hesap değişir?
Her kimler varsa hakkın divanında haklaşır.

9 Ağustos 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

 

HİKAYEMİZ

Bitmez bu dağların hikayesi, hiç bitmez.
Gurbet elde yumulur gözlerin, kim bilmez?
Yükünü tutar yollar, o,’dağ, bu taş demez.
Çayır çimen olur, giden gelir, boş kalmaz.

Toprak ana söyler, bu bizim hikayemiz.
Şahit olur derler, ovalar denizimiz.
Tutar kolundan yollar, dere, ırmak demez.
Köprüler kurar, aşar, aşar da gideriz.

Kim kime ne der ki? nereden eksiğimiz?
Hepimiz de etten, kemikten değilmiyiz?
Verdiği can, alacak yaratanınımız.
Ayrılık gayrılık bilmez bu hikayemiz.

Yazan yazsın beşikte başlar hikayemiz,
Tükenir ömür, bitince son eşikteyiz.
Bir nefeslik, ne nam kalır, ne şöhretimiz
Sarar bağrına unutmaz memleketimiz.

Güven der; Uzun yol gibidir hikayemiz.
Uzadıkça uzar, bitmeyecek sanırız.
Şafak söker, gün ağarır biter anlarız.
Memleket hikayesi der boyun bükeriz.

19 Temmuz 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara