Tek Geldik tek gideceğiz

Tek Geldik, Tek Gideceğiz

Dağ başını kaplar, yeşerir çayır çimen.
Olmaz deme, vardır elbet bir medet uman.
Her mevsim güzeldir, yaşamayı bilirsen.
Gelir, geçer, yaşanır, biter her ömürden.

Bilemezsin neler tüter, ah, bu nefisten.
Yanardağ gibidir, yanması en derinden.
Bülbül olur, öter; anlamazsın her telden.
Konan göçer, toprak olur, solar gider ten.

Nerede var ise tanı, canı cananı.
Kolay kolay bulunmuyor gönül sultanı.
Gece bilmez gündüzü, ne gündüz geceni.
İki kapılıdır burası, dünya hanı.

Her dala kuş konar, kanadı olsun yeter.
Kimi yırtıcıdır, kimi kendinden korkar.
Sevilir sevilen, sevmesini bilenler.
Kimi uçar, kimi tutar, olmaya naçar.

Güven der: Yaşarken varır farkına insan.
Neler yetişmiyor çiğnediğin topraktan?
Veren de bir, alan da, bizleri yaratan.
Tek geldik, tek gideceğiz yine dünyadan.

20 Ağustos 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

Yuttu koca bir şehir

Yuttu Koca Bir Şehir

Yuttu koca bir şehir, boğazı düğümlendi.
Gemiler geçti üzerinden, coştu, duruldu.
Kanat gerdi kıtalara, köprüler kuruldu.
Yeditepeli şehir, gönüllere taht kurdu.

Yuttu koca bir şehir, boğazına yapıştı.
Anadolu ses verdi, bozkır da çiçek açtı.
Dört bir yanında nice şehirler vardı, taştı.
Anadolu’nun göbeğinde açıldı bahtı.

Yuttu koca bir şehir, sahillerde buluştu.
Dalga oldu, coştu, taştı; taş, çakıl oluştu.
İklimler karıştı, mevsimlerle yer değişti.
Buharlaştı denizler, nem kapladı, ayrıştı.

Yuttu bir koca şehir, yaylalara ulaştı.
Doymak bilmiyor şehirler, ne zaman anlaştı?
Nefes daraldı, uzak diyarlara kaçıştı.
Bulutlar inkâr etmiyor, belirsiz yağıştı.

Güven der: Yuttu bir koca şehir, bizi yuttu.
Bir gün somurttu, bir gün uyuttu, bir umuttu.
Aştıkça yol, yola yol oldu; yolları tuttu.
Yuttukça yutan şehirler, kimleri unuttu?

11 Ağustos 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

Başlar Biter

Başlar biter.

Yıldızlar göz kırpıyorlar. Ay konuyor dala.
Gecenin sabahına gölgeler düşer yola.
Her çiçekten bir tat olur, dönüşürken bala.
Adını sorarsan: Acı gurbet, tatlı sıla.

Kuşlar kanat çırpar, sesleri ayyuka çıkar.
Bir uçtan bir uca yola dizilir kervanlar.
Sırt sırta evler, anlar; yanar, söner ışıklar.
Bacalar evlere bakar, kara duman çıkar.

Acı haber olur; gel, gör ki neler sorulur.
Kulaktan kulağa en çabuk o duyulur.
Gönüller bükülür, yaş olur, gözden süzülür.
Toprak olur, açar bağrını; mazi gömülür.

Mevsimler geçer üstünden, unutulur gider.
Börtü böcek her baharda şenliklere geçer.
Ağustos böceği yine ne türküler söyler.
“Her ne varsa yine kara toprakta var.” derler.

Güven der: Talih, kader, nasip, kısmet söyleşir.
“İki çift sözüm var.” derler, yol üstü eğleşir.
Gelenler göçüyorlar. Hangi hesap değişir?
Her kimler varsa hakkın divanında haklaşır.

9 Ağustos 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

 

Hikayemiz

HİKAYEMİZ

Bitmez bu dağların hikayesi, hiç bitmez.
Gurbet elde yumulur gözlerin, kim bilmez?
Yükünü tutar yollar, o,’dağ, bu taş demez.
Çayır çimen olur, giden gelir, boş kalmaz.

Toprak ana söyler, bu bizim hikayemiz.
Şahit olur derler, ovalar denizimiz.
Tutar kolundan yollar, dere, ırmak demez.
Köprüler kurar, aşar, aşar da gideriz.

Kim kime ne der ki? nereden eksiğimiz?
Hepimiz de etten, kemikten değilmiyiz?
Verdiği can, alacak yaratanınımız.
Ayrılık gayrılık bilmez bu hikayemiz.

Yazan yazsın beşikte başlar hikayemiz,
Tükenir ömür, bitince son eşikteyiz.
Bir nefeslik, ne nam kalır, ne şöhretimiz
Sarar bağrına unutmaz memleketimiz.

Güven der; Uzun yol gibidir hikayemiz.
Uzadıkça uzar, bitmeyecek sanırız.
Şafak söker, gün ağarır biter anlarız.
Memleket hikayesi der boyun bükeriz.

19 Temmuz 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara