Hasret ne yana düser usta, Sıla ne yana.

02.08.2002 – Ankara

Rüzgar esti,yamaçlarda kar,bulut,sis aldı gider dörtyana..

Sen ne memleketmişsin, Ankara yollarında ayağınımı sürüdün nedir., Gelen yazar sana, giden yazar. Yazsınlar varsın yazsınlar,kucagında taşı olan kendi bahcesinden taşlar,

Fikir akıldadır ,akılda gönülde ysşar,Sen gönlümüzde kocamansın,bizlerin yüreğide yetmez seni anlatmaya,kaldiki onlar.

Bir türkün var hani..;”Tamzaranın üzümü,dinle benim sözümü,dinlemessen sözümü,göremessin yüzümü”

Kemençeci dayı çal hele bizim oralardan bir hava,..Bir de dut çemici yollayalım.Fatih Altaylı ya.. Dişlerim kesmez demesin,kalemindende yumuşaktır,sakında darılmaya.Atalarım derdi “Su ceşmeye bak su içmeye tası yok,Kırma kimsenin kalbini yapacak ustası yok.”

Sen ne memleketmişsin Şahinler,kartallar yuva yapar kayalarına,girdinde çıkmadın rüyalarına, arada birde düşersek hatırlarına,kolkola girelimde çıkalım yaylalarına.Sen ne memleketmişsin, bire bin verdinde doymadılar,

Dokuzyüzotuzüçte aldılar yüzüğünüde,bir daha parmağına takmadılar.Meğer ne çokmus senin yüzüğünde gözleri olanlar,Garezlenme memleketim,Bir gün takılacak boynuna inciler,sırıtacak o zaman kara yüzlü ze…ler….Hasret ne yana düşer usta,sıla ne yana,..? sazındamı keramet,sesindemi,bilemedik,Gittikte taaa uzaklara,yine senden dönemedik. Çölleri aşamadık. Çölaşan,biz degilik düz yolda şaşan,hep,uçan,hep koşan, şaskınlıktan tam anlasşılamayan,okuyupta anlaşılamayan sen ne memleketmişsin, Tutturmuşlar birde il olacakmış diye Alınan illik hakkının da hiç hakkı yoğumus,gece karanlığında baktılar belkidede yüzüne.Ne bilsinler canım,

Haritada bile, hasret ne yana düser usta,sıla ne yana…?

Sen ne memleketmişsin.. Aziz Nesin Üstadda bizim oralardan, Havasından,suyundan,genlerinden,kromozomlarından.Senin bağrından. Perde arkasından kukla oynatmadı,sahnesi dünya idi,Sermayede degildi gözü,

Dogru bildigi sözü söyledide,asaletini mendil gibi yere serdirmedi.

Zenneler çogaldı,memleketim Analarda değil suç,yalana dolana,riyaya,pişmiş süte su katanlarda.

Se ne memleketmişsin dedirttiler,Sana bir değil bin yazsalar az. 69 yıl dilek olay.

Bir yazı yazdım çayır,çimenden sanadır memleketim. Gözde yaşı,gönülde hasreti tuttumda,tutamadım o bir gülücüğüne ağızda dili, Kimsesiz görme kendini mahsun,mahsun bakıpta derinden, Bizler seninle bütünleşmişiz.. Taa ezelden, Sana değildir sitemlerim,insanları vurdumduymaz yapan,Binbedbaht olsun beş kuruşa benligini satan.

02.08.2002

Güven Gürbüz

Şebinkarahisar derler, bir garip diyar, dağlarından akar sular, adına yazılmış destanlar.

“..Köyümün her yanı kaya.
Vilayete geldim yaya.
Ne oldu küçük Mustafa’ya
Ben köyümün delisiyim….”

 Diye başlar, adı kara, bahtı kara, bir yanı suşehri, bir yanı zara, hepsi sıra, sıra. İşte orda bir köy var uzakta ,işte o köy bizim köyümüzdür, gitmesekte görmesekte o köy varya işte o köy hepimizin köyü.

  Orda yatar atalarım, bir karış toprakta. Onların yadigarı bize. Kanatlarının altında uçurmuş nicelerini gurbet denilen uzak illere. Kimi yine aynı garip, kimisi okumuş adam olmuş, kimi unutmuş ecdadın yattığı yerleri. Adam olmak dilde olmuş, kalbte bir şey kalmamış ne çıkar. Bağrıyanık analar, bir türkü tutturmuş. “..Ekine gidiyor elinde orak. Ekini kurumuş, tarlası ırak. Daha iflah olmam bunun üstüne..” diye.

  Hasat zamanı gelince canlanır o koskoca memleket. Arada birde gider torunların. Traktörler dizilir köy yollarına. Salı dan salı’ya kurulur çarşı, pazar. Allah değdirmesin bu kalabalığa nazar. Memleket memleket nerden bakarsan bak yine memleket.

  Ne yazarsın garib hallerini bencileyin. Halini bilsen düşermisin yollara geceleyin. Zemheri ayında hasta omuzlayıp, bacakların titreyi, titreyi, tutarmısın dağları, dağları. O memleket ki bilinmez adı, şanı, kısılmış soğuktan çıkmaz sesi. Yıllardır akar gurbete insan seli. Hani sen, osmanlının sancak beyliği, hani sen, fatihin otağ kurduğu, kalesinden fermanlar saldığı, memleketim. Hani sen; Dedemin küçükken hadi gel oğul deyip haber saldığı ,Dikmen’in eteklerinde, yedi kardaş düzünde, koyunların otlağı. Hani sen, kiraz pınarı, sütlüce.
Memleket, memleket deriz ya hep, eğilir bir yana boynumuz, yine hatırlar, derinden bir nefes çekeriz. Yinede hep memleket deriz. İnsanın hası, yaptığı gönül tahtı. Varmola böyleside demeyin. Elbet gönlünü
memleketi için çarpmış, onun için okullar, mescitler yaptırmış evlatlarıda var. Hüseyin Hüsnü Tekışık. Küçükken ilkokulda onun kitaplarını okurduk. Ne güzel yazardı. Şebinkarahisar’ın yetiştirdiği namı değer, elleri öpülesi büyüğümüz. Onu anmak memlekete bir busedir. Bir zamanlar yöre gazetesinde yazılar yazan değerli üstad, Ali Özdemir abimiz. Nur içinde yatsın. Lise yıllarımda memlekete kitap satışına çıkmıştım. O yıllar tanışmış, her gitmemde matbaasında konuk eder sıcak birer çayını içerdim. Çok güzel şiirleri ve yazıları vardı.Onuda rahmetle anıyorum.

  Yazılar, mısralar, satırlar, kafiyeler, uyaklar, hep kardeş oldular. Gönül deryasında çoştuda çoştular. Memlekete doğru gittik hep beraber.

 Hadi kalın sağlıcakla,deyipte gitmek kolayda, yazıların, yazısını yazanlara okutturmak zor. Yaş ilerlerlerken sessiz gemi gibi, bükülen yalnız belimiz değil. Düşününce şöyle bir, dosluk, muhabbet, sevgi, maddiyatı düşünmekten, onlarda nasibini almış. Hasret kelimesi kayaların üstünde,yosun bağlamış.
Neye, kime, kimden, neden, bulmak için uğraşalım birazda. Kimi mi? Kendimizi, memleketimizi, ecdadın yadigarını, kisaca insanlığımızın özünde yatan gerçekleri.

27 MAYIS 2001 ANKARA

GÜVEN GÜRBÜZ