Yuttu Koca Bir Şehir

Yuttu koca bir şehir, boğazı düğümlendi.
Gemiler geçti üzerinden, coştu, duruldu.
Kanat gerdi kıtalara, köprüler kuruldu.
Yeditepeli şehir, gönüllere taht kurdu.

Yuttu koca bir şehir, boğazına yapıştı.
Anadolu ses verdi, bozkır da çiçek açtı.
Dört bir yanında nice şehirler vardı, taştı.
Anadolu’nun göbeğinde açıldı bahtı.

Yuttu koca bir şehir, sahillerde buluştu.
Dalga oldu, coştu, taştı; taş, çakıl oluştu.
İklimler karıştı, mevsimlerle yer değişti.
Buharlaştı denizler, nem kapladı, ayrıştı.

Yuttu bir koca şehir, yaylalara ulaştı.
Doymak bilmiyor şehirler, ne zaman anlaştı?
Nefes daraldı, uzak diyarlara kaçıştı.
Bulutlar inkâr etmiyor, belirsiz yağıştı.

Güven der: Yuttu bir koca şehir, bizi yuttu.
Bir gün somurttu, bir gün uyuttu, bir umuttu.
Aştıkça yol, yola yol oldu; yolları tuttu.
Yuttukça yutan şehirler, kimleri unuttu?

11 Ağustos 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara