Duygular

Duygular

Suda yüzen balık bakıyor alık alık.
Duygular kaybolmuş, arıyor, göz bulanık.
Balıklar ne yapsınlar? Ortalık oltalık.
Zihinler bulanık, fikirlerse karmaşık.

Havada uçuşan kuş süzülüyor nahoş.
Duygular darmadağın olmuş da dağılmış.
Kuşlar ne yapsınlar? Ortalık, bak, kara kış.
Akıl tutulmuş, düşünceler unutulmuş.

Toprağa, dallara tutunur börtü böcek.
Duygular gömülmüş de kimler çıkaracak?
Börtü böcek neyler? Kazma, kürek vuracak.
Gözler kararmış, aklı fikri kim bilecek?

Havada, suda, toprakta yaşar canlılar.
Duygular sarmaşık olur da sarılırlar.
Bir âlemdir dünya, kendilerini ne sanırlar?
Kapanır gözler, topraklara gömülürler.

Güven der: Yaşadığımız cihan-ı âlem.
Duygular gizlidir, saklı; bilmez elâlem.
Bir köşeden “Sen yazsan.” der, ben de söylesem.
Kalem yazmaz, defter tutmaz; bilmem ne desem?

07 Eylül 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

Menfaat abla

Menfaat Abla

Salkım söğüt gibisin her bağda, bahçede.
Sıcaktan yanan serinler senin gölgende.
Balık tutarlar yanı başında, derede.
Rahatın kaçmasın sakın, Menfaat Abla.

Yıkılmaz kale gibisin, surların yüksek.
İnmesi kolay da zor olan tırmanmak.
Ne de güzeldir manzara, yüksekten bakmak.
Rahatın kaçmasın sakın, Menfaat Abla.

Fırsat bulan koşar sana, denizin coşkun.
Takalar yanaşır sahile, yorgun argın.
Gece gündüz yanar, hiç sönmez ışıkların.
Rahatın kaçmasın sakın, Menfaat Abla.

Yaylaya çıkar yazın fakiri, zengini.
Arayan buluyor kendi gibi dengini.
Al gülüm, ver gülüm; güle sorma dikeni.
Rahatın kaçmasın sakın, Menfaat Abla.

Güven der: “Doğada buluştuk.” Der bülbüller.
Ormana dönerler, bak, kaybolur giderler.
Papağanlar da öterler, tasdik ederler.
Rahatın kaçmasın sakın, Menfaat Abla.

06 Eylül 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar-Ankara

Aklıma düştü

Aklıma Düştü

Şiirin içinde rengârenk açan çiçek.
Etrafında uçuşmakta, bak, arı böcek.
Hangi kalemin elinden çıktı, çıkacak?
Aklıma düştü, düşününce akşamüstü.

Sayfalar karıştı, kitap, defter kalmadı.
Süzüldükçe süzüldü, sözcük düğümlendi.
“Şair,” dedim. Yokuş aşağı yuvarlandı.
Aklıma düştü, düşününce akşamüstü.

Tiyatro yazılacak, kimler oynayacak?
Kalemin ucu sipsivri; battı, batacak.
Mavi mürekkebi nereye savrulacak?
Aklıma düştü, düşününce akşamüstü.

Düşününce düşünce, olmasın işkence.
Yıldızlar dökülürse ansızın bir gece.
Şiirler olmasa, şairin hâli nice?
Aklıma düştü, düşününce akşamüstü.

Güven der: “Sorsalar, kütüphaneler ne der?”
Hangi duygu, hangi zihinler de dans eder?
Bilinmezlikler dünyasında birlikteler.
Aklıma düştü, düşününce akşamüstü.

02 Eylül 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara