Cehaletin kara yüzü

Cehaletin Kara Yüzü

Cehaletin kara yüzü, kazan karası.
Hangi devirden silinmiş, bir bak tasası.
Arama hiç var, yok, okuması, yazması.
Devriâlem geçse de değişmez imzası.

Cehaletin kara yüzü, demir prangası.
Pas tutmuş kapılarda arama arzusu.
Mizanı tutmaz, yok hesap kitap kaygısı.
Devriâlem geçse de değişmez yasası.

Cehaletin kara yüzü, gönül yarası.
Kırık kalplerde gizli, görülmez arkası.
Umur etmez, arama; bulunmaz kaygısı.
Devriâlem geçse de zor hatırlaması.

Cehaletin kara yüzü, kalın maskesi.
Hiçbir şey işlemez, onun zordur düşmesi.
Besler onu karanlıklar, gizli aynası.
Devriâlem geçse de zor aydınlanması.

Güven der: Cehalettir uçurum köşesi.
Koşturur at gibi, kolaydır ürkütmesi.
Adım adım gider, nerede arkası?
Devriâlem geçse de tükenmez kaygısı.

07 Ekim 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar–Ankara

Cancağızım

 

Cancağızım

Kuyudan su çeker gibiydin; yavaş, yavaş.
Kollar çıkrığa yapışmış, derman kalmamış.
Çok mu derindi? Yol uzun, boyun bir karış.
Kolların düşer gibi, korktum cancağızım.

Kimi zengin, kimi fakir; neler umulur?
Düşünür dururdun, sofra nasıl kurulur?
Elinde avucunda ne varsa savurur;
Tam takır, kuru bakır kaldın cancağızım.

Pazaryerine dönerdi bazen ortalık.
Yine arkalarda kaldın, az mı aradık?
Umurunda mı kimselerin kalabalık?
Kaybolup gittin ortalıktan cancağızım.

Güneş tutulması gibiydin gün ortası.
Neye alametti havanın kararması?
Anlattıkça bitmeyen, hayali, masalsı;
Seni anlatmak çok zordu be cancağızım.

Güven der; hassas olur gönül terazisi.
Bir aşağı, bir yukarı oynar kefesi.
Ne bir eksik, ne bir fazla, kalsın gerisi;
Dinlemedin gittin, kayboldun cancağızım.

06 Ekim 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

Yabancı olduk

Yabancı Olduk

“Yolda görsem tanımam ki,” diyor gül benizli.
Unutkanlık mı başlamış? Halinden belli.
Ne olacak böyle bizim hâlimiz, zavallı?
Bir yabancı gibi olduk artık görmeyeli.

“Bağda görsem korkarım,” diyor; bak, gül cemalin.
Öyle bir hikâye bizimki, derin mi derin.
Hiç olmadı ki başımız hiç, serin mi serin.
Bir yabancı gibi olduk hatırlamayalı.

“Denizde görsem yüzmem ki,” diyor Aslı Gülbet.
Boş yere miydi yıllarca çektiğimiz zahmet?
Döndü, dolaştı, yine bizi buldu garabet.
Bir yabancı gibi olduk, ihtiyarlıkta dert.

“İlaç olsam derdine,” diyor; şifa arama.
İyi niyet, kime kısmet, boş yere aratma.
Yıllara merdiven dayadık biz, çelme takma.
Bir yabancı gibi olsak da canını sıkma.

Güven der: Balığı baştan kokuttuk, unuttuk.
Çıkarı menfaate kul ettik, hep somurttuk.
Hep bize dedik; bir biz olamadık, kuruttuk.
Bir yabancı olduk bak, unuttuk da unuttuk.

22 Eylül 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara

Hatıralarda

Hatıralarda

Hatıralarda gizli o güzelim anılar.
Kim bilir, şimdi hangi köşeden göz kırparlar.
Resimlere sordum, sustular, söylemediler.
Onlar vefasızdılar, rüzgâr gibi estiler.

Hatıralarda saklı o güzelim hayaller.
Kim bilir, kimlerin rüyalarını süslerler.
Masallara takıldılar, hep yalan oldular.
Onlar hayırsızdılar, rüzgâra kapıldılar.

Hatıralarda mahpus, o özgür düşünceler.
Kim bilir, hangi zulada mahzun gizlenmişler.
Gönüllere sordum, “Kırık dökükler,” dediler.
Onlar vicdanlardalar, bir gün gelir anlarlar.

Hatıralarda kayboldular, boyun büktüler.
“Kim bilir?” dediler, kime gözyaşı döktüler.
Tebessüm ettiler, baktılar, gülüp geçtiler.
Onlar umursuzdular, maziye gömüldüler.

Güven der: İyi niyetlerdir masumiyetler.
Hatıraları canlandıran kabiliyetler.
Biri doğar, biri ölür; gün ışır, ağarır.
Hayat bu; adı hatıra olur, unutulur.

21 Eylül 2026
Güven Gürbüz
Şebinkarahisar – Ankara