NE ONDAN, NE BUNDAN. KARŞILIK KARŞIDAN.
Kaşın, gözün, kara diye bakmaz kimseler. Eloğludur, elkızı, akıtır yaşlar.
Karşılıksız iyilik olur sanma, çoktur aldanmalar.
İşi veren iş ister. İşinde kalite bekler. Dürüstlük önde gider.
Ne zaman dolar cepler. Her iki tarafta da yüzler güler.
Varsa işin ucunda zarar, ziyan. O’ zaman halin yaman. Çok olur kapıyı gösteren.
Sen sen ol bilinsin hadler. Korunsun mesafeler.
Çok muhabbet tez ayrılık. Yerinde zamanında her anlık.
Bulunmaz her zaman tatlılık. Ne zaman katılır araya acılık. Gelir ayrılık.
İşini bilen, işini vaktinde gören. İşini bilmeyen havanda su döven.
Ayırt etmeli ikisini bir yerden. Bilmelisin yöneticiysen.
Hak verelim. Hak bulalım. Sağa sola kanmayalım. Her lafa, söz demeyelim.
Sözü söyleyene de bakalım. Her şeyi iyi anlayalım.
Varsa sende, ver en iyisinden. Biraz güleryüz, tatlı dilinden.
Ne gelirse o gelir elinden. Ha bu günden, ha yarından.
Sen iyi ol, dağıt istersen pembe gülleri. Sakla görünmesin sakın batan dikenleri.
Sen en iyisi, olmazsa yaz bir kenara bunları.
Ne olur, ne olmaz, var birde bu günün yarınları.
Çok uzak değildir dost dediğinin unutmaları. Her gün yaşarız bu sahneleri.
İstemek vermekle başlar. Verdiğini istemekle hak doğar.
Boş vaadler neye yarar? Oturduğu yerde sayar. Etrafa bakar.
Biri gider, biri gelir. Biri söyler, diğeri duyar.
Kimi bilir ah eder. Kimi bilmez vah çeker. Sonucu neyi bekler?
Uzun lafın kısası. Ne iyi olur Hoca Nasrettine sorması.
Parayı Veren Düdüğü Çalar
Nasreddin Hoca günün birinde evinin ihtiyaçlarını gidermek üzere eşeğine biner ve pazara doğru yola koyulur.
Bir süre gittikten sonra çocuklar Hoca’nın yolunu keserler ve; “Hocam, nereye gidiyorsun?” diye sorarlar.
“Pazara gidiyorum.” “Bize düdük alır mısın?” “Elbette alırım.”
Bu arada çocuklardan birisi Hoca’ya bir miktar para verir, diğerleri ise Hoca’ya iyi dileklerde bulunurlar.
Pazar alışverişini bitiren Hoca, yorgun argın evine doğru dönerken çocuklar yolunu keserler.“Hocam, hoş geldin.”
“Hoş bulduk çocuklar.” der.Ardından çocukların istekleri başlar:“Hocam, bizim düdük, Hocam benim düdük, Hocam bana yok mu?” gibi sözleri işiten Hoca, cebinden çıkardığı düdüğü para veren çocuğa uzatır.
Bu defa diğer çocuklar; “Olur mu Hocam, hani bize, hani bize?” diye şikâyete başlarlar. Bunun üzerine Hoca;
“Çocuklar, çocuklar! Parayı veren düdüğü çalar, bakın arkadaşınız parayı verdi,düdüğünü nasıl öttürüyor.” deyiverir.
Boş durma çalış. Varsa paran, pulun, gez memleketi karış, karış.
Hayat önce kendinle yarış. En önemlisi de kendinle barış.
İstemeyi bil istemeden. Karşındakini bilme her zaman kendinden.
Daha iyisini bulunca senden. Unutur hemen. Bahsetme boşuna ondan, bundan.
Karşılık bekler verecekler. Daha çok olur söyleyecekler.
Hazır ol cümle alem dinleyecekler. Daha ne dediydin dün? diyecekler.
Nasibse gelir derler nereden? Nasipti de döndü dersin sonra yoldan.
Koş durma sende peşinden. Tut sağlam gelsin yolundan.
Önce sen bileceksin yola bakıp. Yol uzun deme bir köşeye yatıp.
Karanlıksa kalk ayağa artık. Aydınlat yolu en azından mum yakıp.
Küçüktük. Piyangomuz yoldan geçenimiz. Ne söylerdi bilirmisiniz?
Şans, talih, kader, kısmet beş kuruş diyenimiz.
Verirdik beş kuruşu, kazırdık hediyemizi. Bir heyecan sarardı, çocuktuk hepimizi.
Ya tarak, ya ayna, ya iplik, ya iğnemiz. Ne iyi o’derdik kısmetimiz.
Ama ne çoktu bir bilseniz hevesimiz. Mutlu olmayı bilmeliyiz. Küçük, büyük, aramamalıyız.
Bir küçük mutluluk. hayalimizden kurguladık. Gerçek olmuş bir de baktık.
Kendimizi kendi kendimize mutlu ettirdik. Ne vadettik. Ne kandırdık.
Beraber ağladık, beraber güldük. Biz çocukken ne kadar saf ve berraktık. Şimdi niye kararttık.
Hacimler büyüdü. Emeller çoğaldı. Her yeri hırs kapladı.
El açtılar yalvardılar. ‘Rabbena, hep bana..’ dediler. Sana bana ne verdiler?
Kendileri de bulamadı. Anladılar ki kendileri kendilerine kandı.
Bu dünya zaten yalandı. İnsanoğlu bu dolandı da dolandı.
Gün bu gündür aratmıyalım. Sarmaş dolaş kavuşalım.
Yarından, yarına bakmayalım. Yarınlara hazır olalım.
Sağlıcakla kalalım.
Güven Gürbüz
01 Temmuz 2023
Şebinkarahisar / Ankara
